
Szałwia łąkowa
Salvia pratensis L.
Nazwy ludowe: szałwia polna, polna salwija, granatek
Tradycyjne zastosowanie
Dawniej używana jako słabszy zamiennik szałwii lekarskiej: do płukania przy bólu gardła, do okładania wrzodów i ran, do czyszczenia zębów. Zawiera bardzo mało olejku eterycznego. Służyła też do aromatyzowania piwa (zamiast chmielu) i wina, a duże liście bywały używane na wsi zamiast kapusty do gołąbków. Dziś głównie roślina ozdobna i miododajna. Monografii EMA nie ma; badań klinicznych brak.
Jak wygląda
Bylina do 60 cm (czasem 1 m). Przyziemna rozeta dużych, sercowatojajowatych, silnie pomarszczonych liści na długich ogonkach. Prosta, czworokanciasta łodyga z kilkoma piętrami okółków dużych, ciemnofioletowych kwiatów 2–3 cm o sierpowato wygiętej górnej wardze. Rośnie na suchych, słonecznych łąkach i murawach.
Zbiór
Zbiera się: liść, ziele.
Kiedy: maj – lipiec.
Postać: płukanka, okład, przyprawa (dawniej do piwa i wina).
Sobowtóry
- szałwia omszona i szałwia okółkowa – mniejsze kwiaty; niegroźne
- szałwia lekarska – liście szarozielone, półkrzew; niegroźna
Gdzie rośnie
Rośnie na suchych, nasłonecznionych łąkach i murawach, zwłaszcza na glebach wapiennych. Ma intensywnie niebieskie kwiaty.
Legendy i dawne wierzenia
Kwiat szałwii łąkowej ma mechanizm dźwigni: trzmiel, który wsuwa się po nektar, naciska na pręcik, a ten przykleja mu pyłek do grzbietu. Przyrodnicy nazywają to szałwiową dźwignią.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
