Wejdź do lasu
Szałwia łąkowa (Salvia pratensis L.), ilustracja
ilustracja AI
Zielnik

Szałwia łąkowa

Salvia pratensis L.

Zioło
Zbiórmaj – lipiecSurowiecliść, zieleLudowoszałwia polna

Nazwy ludowe: szałwia polna, polna salwija, granatek

Tradycyjne zastosowanie

Dawniej używana jako słabszy zamiennik szałwii lekarskiej: do płukania przy bólu gardła, do okładania wrzodów i ran, do czyszczenia zębów. Zawiera bardzo mało olejku eterycznego. Służyła też do aromatyzowania piwa (zamiast chmielu) i wina, a duże liście bywały używane na wsi zamiast kapusty do gołąbków. Dziś głównie roślina ozdobna i miododajna. Monografii EMA nie ma; badań klinicznych brak.

Jak wygląda

Bylina do 60 cm (czasem 1 m). Przyziemna rozeta dużych, sercowatojajowatych, silnie pomarszczonych liści na długich ogonkach. Prosta, czworokanciasta łodyga z kilkoma piętrami okółków dużych, ciemnofioletowych kwiatów 2–3 cm o sierpowato wygiętej górnej wardze. Rośnie na suchych, słonecznych łąkach i murawach.

Zbiór

Zbiera się: liść, ziele.

Kiedy: maj – lipiec.

Postać: płukanka, okład, przyprawa (dawniej do piwa i wina).

Sobowtóry

Gdzie rośnie

Rośnie na suchych, nasłonecznionych łąkach i murawach, zwłaszcza na glebach wapiennych. Ma intensywnie niebieskie kwiaty.

Legendy i dawne wierzenia

Kwiat szałwii łąkowej ma mechanizm dźwigni: trzmiel, który wsuwa się po nektar, naciska na pręcik, a ten przykleja mu pyłek do grzbietu. Przyrodnicy nazywają to szałwiową dźwignią.

Otwórz w Pracowni alchemikamieszanki, kalendarz zbioru, kociołek

Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

Źródła