
Świerzbnica polna
Knautia arvensis (L.) Coult.
Nazwy ludowe: świerzbnica, drapacz polny
Tradycyjne zastosowanie
Ludowo stosowano ją przy infekcjach dróg oddechowych i kaszlu, a dawniej zewnętrznie przy chorobach skóry, wypryskach i świerzbie – stąd nazwa.
Jak wygląda
Bylina łąk i miedz do 80 cm, szorstko owłosiona. Liście dolne lirowate, górne pierzastodzielne. Płaskie, liliowe główki z większymi kwiatami brzeżnymi, przypominające poduszeczkę na szpilki.
Zbiór
Zbiera się: ziele.
Kiedy: czerwiec – sierpień.
Postać: napar, okład.
Sobowtóry
- Driakiew gołębia (Scabiosa columbaria): kwiaty jaśniejsze, kielich z długimi ościami, liście drobniej pierzaste
- Czarcikęs łąkowy: kwiaty ciemnofioletowe, liście całe, rośnie na wilgotnych łąkach
Gdzie rośnie
Rośnie na łąkach, miedzach i przydrożach. Ma liliowe, płaskie kwiatostany.
Legendy i dawne wierzenia
Nazwa świerzbnica pochodzi od świerzbu, bo dawniej leczono nią choroby skóry. Jej kwiaty odwiedza wyspecjalizowana pszczoła, pszczolinka driakwiowa.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.