
Słonecznik zwyczajny
Helianthus annuus L.
Nazwy ludowe: słonecznik
Tradycyjne zastosowanie
Surowcem są żółte kwiaty języczkowe z brzegu koszyczka. Ludowo napary i wyciągi stosowano zewnętrznie na drobne urazy skóry, stłuczenia i siniaki, a doustnie dawniej przy kaszlu i przeziębieniach.
Jak wygląda
Jednoroczna, wysoka (1–3 m) roślina o szorstkich, sercowatych liściach. Ogromny koszyczek z żółtymi kwiatami języczkowymi na brzegu i brązowymi rurkowymi w środku, z których powstają nasiona.
Zbiór
Zbiera się: kwiat.
Kiedy: lipiec – wrzesień.
Postać: napar, okład.
Sobowtóry
- Topinambur (słonecznik bulwiasty): koszyczki mniejsze, liczne, roślina tworzy bulwy
- Rudbekia: środek koszyczka stożkowaty, ciemny, liście szorstkie, węższe
Gdzie rośnie
Pochodzi z Ameryki Północnej. W Polsce uprawia się go na polach i w ogrodach.
Legendy i dawne wierzenia
Inkowie czcili słonecznik jako symbol boga słońca, a kapłanki nosiły złote ozdoby w jego kształcie. Młode kwiaty słonecznika podążają za słońcem w ciągu dnia.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.