
Sambong
Blumea balsamifera (L.) DC.
Nazwy ludowe: sambong, kamfora ngai, ai na xiang
Tradycyjne zastosowanie
Sambong to jedno z dziesięciu ziół, które filipińskie ministerstwo zdrowia oficjalnie zaleca w podstawowej opiece zdrowotnej: napar z liści stosuje się tam jako środek moczopędny, pomocniczo przy drobnych kamieniach nerkowych i obrzękach. [TRADYCJA] Ludowo pije się go też na przeziębienie, a rozgrzane liście przykłada na bolące stawy. Niezależnych badań klinicznych jest mało.
Jak wygląda
Wysoka, krzewiasta bylina 1–3 m, miękko wełnisto owłosiona. Liście duże, podłużne, ząbkowane, roztarte pachną kamforą. Koszyczki drobne, żółte, w luźnych wiechach, po przekwitnięciu zamieniają się w kulki białego puchu.
Zbiór
Zbiera się: liście.
Postać: napar, odwar, okład.
Sobowtóry
- dziewanna – podobnie wełniste liście, ale kwiaty duże i żółte na jednym kłosie
Gdzie rośnie
Rośnie jak chwast na nieużytkach, skrajach lasów i przydrożach od Indii przez południowe Chiny po Filipiny.
Legendy i dawne wierzenia
Na Filipinach kąpiel w wywarze z liści sambong, suob, należy się kobiecie po porodzie. Z rośliny destyluje się też „kamforę ngai”, cenioną w chińskich kadzidłach.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.