
Rzeżucha łąkowa
Cardamine pratensis L.
Nazwy ludowe: rzeżucha, rzeżucha dzika
Tradycyjne zastosowanie
Brak monografii EMA. W medycynie ludowej rzeżucha łąkowa uchodziła za roślinę moczopędną i pobudzającą trawienie, a świeże liście jadano wiosną jako źródło witaminy C. Ostry smak dają związki siarki (izotiocyjaniany) jak u innych kapustowatych. Brak badań klinicznych potwierdzających działanie lecznicze.
Jak wygląda
Bylina wilgotnych łąk wysokości 15–50 cm. Przy ziemi różyczka pierzastosiecznych liści z okrągłymi listkami; listek szczytowy największy. Liście na łodydze mają wąskie, lancetowate listki. W kwietniu i maju luźne grono bladofioletowych lub białych kwiatów z 4 płatkami. Owoce to długie, wąskie łuszczyny do 25 mm.
Zbiór
Zbiera się: młode liście, kwiaty.
Kiedy: marzec – maj.
Postać: kuchnia (świeża do sałatek i twarożku).
Sobowtóry
- Rzeżucha gorzka – rośnie przy wodzie, kwiaty białe z fioletowymi pylnikami; też jadalna, gorzka
- Rukiew wodna – rośnie w wodzie, kwiaty drobne, białe; dzikiej nie jeść na surowo (pasożyty)
Gdzie rośnie
Rośnie na wilgotnych łąkach. Kwitnie w kwietniu i maju na bladoliliowo.
Legendy i dawne wierzenia
Rzeżucha łąkowa była poświęcona wróżkom. W Anglii nie wolno było jej wnosić do domu ani wplatać w majowe wianki.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
