
Rokitnik zwyczajny
Hippophae rhamnoides L.
Nazwy ludowe: rokitnik pospolity, bodlak, bodzieniec, oliwa leśna, cierń morska
Tradycyjne zastosowanie
Brak monografii EMA. W medycynie tradycyjnej Tybetu, Mongolii i Syberii owoce, liście i młode pędy stosowano przy chorobach żołądka i jelit, skóry i ran. Olej rokitnikowy używany jest zewnętrznie na suchą, podrażnioną skórę, oparzenia i odmrożenia. Owoce mają bardzo dużo witaminy C (w dzikich od 120 do 900 mg na 100 g) oraz karotenoidów i nadają się na soki, syropy i dżemy. Badania wskazują, że dieta z rokitnikiem może nieco obniżać cholesterol i trójglicerydy, ale to nie jest dowód działania leczniczego.
Jak wygląda
Ciernisty krzew wysokości 1,5–6 m. Liście wąskolancetowate, całobrzegie, z wierzchu szarozielone, od spodu srebrzyste od tarczkowatych włosków. Kwitnie przed rozwojem liści drobnymi, brunatnymi kwiatami. Rośliny żeńskie mają jesienią pomarańczowe, kuliste lub jajowate owoce długości 6–10 mm, gęsto oblepiające gałązki.
Zbiór
Zbiera się: owoc, olej z owoców i nasion, liść.
Kiedy: sierpień – październik.
Postać: sok, syrop, olej (zewnętrznie lub w kapsułkach), kuchnia (dżem, galaretka).
Sobowtóry
- Oliwnik wąskolistny – też ma srebrzyste liście, ale owoce żółtawe, mączyste; niegroźny
- Inne krzewy o czerwonych lub pomarańczowych owocach (wiciokrzew, kalina koralowa) – nie mają wąskich srebrnych liści ani cierni; ich owoce na surowo są trujące lub niejadalne
Gdzie rośnie
Rośnie na wydmach nad Bałtykiem i na nasypach. Jest pod ochroną w naturze, ale uprawia się go w ogrodach.
Legendy i dawne wierzenia
Grecka nazwa Hippophae znaczy lśniący koń. Konie karmione liśćmi rokitnika miały mieć lśniącą sierść. Według legendy rokitnikiem żywił się Pegaz.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
