
Rdest wężownik
Bistorta officinalis Delarbre (syn. Polygonum bistorta L.)
Nazwy ludowe: wężownik
Tradycyjne zastosowanie
Brak monografii EMA. Kłącze zawiera ponad 3% garbników i działa ściągająco. W medycynie ludowej odwar stosowano przy biegunce i nieżytach przewodu pokarmowego, do płukania jamy ustnej i gardła przy zapaleniach i pleśniawkach, a zewnętrznie przy trudno gojących się zmianach skóry. Badanie laboratoryjne z 2020 r. wykazało działanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne wyciągu, co tłumaczy dawne stosowanie na skórę; badań klinicznych brak. Młode liście bywały jedzone jak szpinak.
Jak wygląda
Bylina wilgotnych łąk wysokości 20–80 cm. Z rozety długoogonkowych, jajowatolancetowatych liści o falistym brzegu, od spodu szarozielonych, wyrasta jedna słabo ulistniona łodyga. Na szczycie gęsty, walcowaty kłos różowych kwiatów długości 3–7 cm. Kłącze grube, czerwonobrunatne, esowato powyginane jak wąż, w przełamie różowawe.
Zbiór
Zbiera się: kłącze, młode liście (kuchnia).
Kiedy: wrzesień – październik.
Postać: odwar, płukanka, okład.
Sobowtóry
- Rdest ziemnowodny – też różowe kłosy, ale rośnie w wodzie lub tuż przy niej, łodyga ulistniona, bez długich liści odziomkowych
- Rdest plamisty i inne rdesty – kwiatostany mniejsze, liście często z ciemną plamą; niegroźne
Gdzie rośnie
Rośnie na wilgotnych łąkach, zwłaszcza w górach i dolinach rzek. Ma różowe, puszyste kłosy kwiatów na długich łodygach.
Legendy i dawne wierzenia
Nazwa wężownik pochodzi od kłącza skręconego jak wąż. Według dawnej nauki o sygnaturach to znaczyło, że roślina leczy ukąszenia węży. W północnej Anglii z młodych liści piecze się do dziś wielkanocny pudding.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.