Wejdź do lasu
Oman wielki (korzeń) (Inula helenium L.), ilustracja
ilustracja AI
Zielnik

Oman wielki

Inula helenium L.

Zioło
Zbiórwrzesień – październikSurowieckorzeń z kłączemLudowoomen

Nazwy ludowe: omen, dziewięćsił ogrodowy

Tradycyjne zastosowanie

Tradycyjnie stosowano korzeń jako środek wykrztuśny przy mokrym kaszlu i nieżytach dróg oddechowych. Brak monografii EMA; Komisja E oceniła go negatywnie (niewystarczające dowody, duże ryzyko uczuleń).

Jak wygląda

Okazała bylina 1–2 m. Ogromne, eliptyczne, od spodu szaro filcowate liście. Duże żółte koszyczki z licznymi wąskimi kwiatami języczkowymi. Gruby, mięsisty korzeń o zapachu fiołków i kamfory.

Zbiór

Zbiera się: korzeń z kłączem.

Kiedy: wrzesień – październik.

Postać: odwar, syrop.

Sobowtóry

Gdzie rośnie

Rośnie dziko rzadko, przy wiejskich zabudowaniach i na wilgotnych łąkach. Uprawia się go w ogrodach. To wysoka bylina z dużymi żółtymi kwiatami.

Legendy i dawne wierzenia

Łacińska nazwa Inula helenium nawiązuje do Heleny Trojańskiej. Według legendy oman wyrósł z jej łez, a ona trzymała go w dłoni, gdy porwał ją Parys.

Otwórz w Pracowni alchemikamieszanki, kalendarz zbioru, kociołek

Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

Źródła