
Oman wielki
Inula helenium L.
Nazwy ludowe: omen, dziewięćsił ogrodowy
Tradycyjne zastosowanie
Tradycyjnie stosowano korzeń jako środek wykrztuśny przy mokrym kaszlu i nieżytach dróg oddechowych. Brak monografii EMA; Komisja E oceniła go negatywnie (niewystarczające dowody, duże ryzyko uczuleń).
Jak wygląda
Okazała bylina 1–2 m. Ogromne, eliptyczne, od spodu szaro filcowate liście. Duże żółte koszyczki z licznymi wąskimi kwiatami języczkowymi. Gruby, mięsisty korzeń o zapachu fiołków i kamfory.
Zbiór
Zbiera się: korzeń z kłączem.
Kiedy: wrzesień – październik.
Postać: odwar, syrop.
Sobowtóry
- Starzec i inne żółte astrowate: oman ma bardzo duże, od spodu filcowate liście i koszyczki do 7 cm z wąskimi, licznymi płatkami
Gdzie rośnie
Rośnie dziko rzadko, przy wiejskich zabudowaniach i na wilgotnych łąkach. Uprawia się go w ogrodach. To wysoka bylina z dużymi żółtymi kwiatami.
Legendy i dawne wierzenia
Łacińska nazwa Inula helenium nawiązuje do Heleny Trojańskiej. Według legendy oman wyrósł z jej łez, a ona trzymała go w dłoni, gdy porwał ją Parys.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.