
Moringa olejodajna
Moringa oleifera Lam.
Nazwy ludowe: moringa, drzewo chrzanowe
Tradycyjne zastosowanie
W Indiach, Afryce i Azji liście, młode strąki i kwiaty je się jako warzywo, a z nasion tłoczy olej. W medycynie ludowej używano niemal wszystkich części. Kilka małych badań u ludzi z proszkiem z liści sugerowało obniżanie cukru i tłuszczów we krwi, ale to za mało na zalecenia. Monografii EMA brak.
Jak wygląda
Szybko rosnące drzewo do 10 m o luźnej koronie. Liście do 60 cm, wielokrotnie pierzaste, z drobnymi (1–2 cm), jasnozielonymi, eliptycznymi listkami. Kwiaty kremowobiałe, pachnące, w wiechach. Owoce to zwisające, żebrowane, zielone strąki do 60 cm („pałeczki”), z oskrzydlonymi nasionami.
Zbiór
Zbiera się: liść (sproszkowany), nasiona (olej).
Postać: proszek, napar.
Sobowtóry
- Akacja biała (robinia) i inne drzewa o pierzastych liściach: robinia ma trujące nasiona i korę, ale w Polsce moringa nie rośnie, a proszek kupuje się gotowy
Gdzie rośnie
Pochodzi z podnóża Himalajów w Indiach. Rośnie w krajach tropikalnych.
Legendy i dawne wierzenia
Moringę nazywa się drzewem cudów, bo prawie każda jej część jest jadalna. W Indiach mówią, że leczy trzysta chorób, ale to ludowe powiedzenie, nie wynik badań.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.