
Miodownik melisowaty
Melittis melissophyllum L.
Nazwy ludowe: miodownik, melisa leśna
Tradycyjne zastosowanie
W medycynie ludowej ziele uchodziło za lekko uspokajające, moczopędne i ściągające, przykładane też na rany. Pachnie kumaryną jak marzanka wonna i bywało używane do aromatyzowania napojów; wymienia go już XVII-wieczne „Compendium ferculorum” Czernieckiego. Monografii EMA nie ma, a badań klinicznych brak.
Jak wygląda
Owłosiona, aromatyczna bylina 30–50 cm o czworokanciastej, nierozgałęzionej łodydze. Liście naprzeciwległe, jajowate, karbowane. Duże, efektowne kwiaty wargowe, białe, różowe lub białe z purpurową plamą na dolnej wardze, po kilka w kątach górnych liści. Rośnie w widnych, ciepłych lasach liściastych.
Zbiór
Zbiera się: ziele (tylko z uprawy ogrodowej).
Kiedy: maj – lipiec.
Postać: napar, dodatek do napojów (jak marzanka).
Sobowtóry
- melisa lekarska – drobne białawe kwiaty, zapach cytryny; niegroźna
- jasnota biała i jasnota plamista – mniejsze kwiaty w okółkach; niegroźne
Gdzie rośnie
Rośnie w świetlistych lasach liściastych i zaroślach, zwłaszcza na wapiennym podłożu. Jest pod częściową ochroną.
Legendy i dawne wierzenia
Miodownik ma duże, biało-różowe kwiaty pachnące miodem, które otwierają się szeroko dla trzmieli. Suszone ziele długo pachnie kumaryną, więc wkładano je do szaf z bielizną.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

