
Łoczyga pospolita
Lapsana communis L.
Nazwy ludowe: łoczyga
Tradycyjne zastosowanie
Zgodnie z dawną „doktryną sygnatur” (wygląd rośliny miał wskazywać, co leczy) pąki kwiatostanów kojarzono z brodawkami piersiowymi i stosowano łoczygę na obolałe piersi karmiących matek. Nie ma na to żadnych dowodów. Młode liście i pędy, zbierane przed kwitnieniem, są jadalne na surowo i po ugotowaniu, w smaku gorzkawe lub rzodkiewkowe. Monografii EMA nie ma.
Jak wygląda
Roślina jednoroczna 20–100 cm z sokiem mlecznym, rzadko szorstko owłosiona, górą wiechowato rozgałęziona. Dolne liście lirowate z dużym odcinkiem szczytowym. Drobne, jasnożółte koszyczki z 8–12 kwiatów języczkowatych na cienkich szypułkach. Niełupki bez puchu.
Zbiór
Zbiera się: młode liście i pędy.
Kiedy: kwiecień – czerwiec.
Postać: kuchnia (sałatki, gotowane jak szpinak).
Sobowtóry
- pępawy i jastrzębce – podobne żółte koszyczki; niegroźne
- mlecz zwyczajny – liście obejmują łodygę ostrymi uszkami, owoce z puchem; jadalny
Gdzie rośnie
Rośnie przy płotach, w zaroślach i na skrajach lasów. Ma drobne żółte kwiaty.
Legendy i dawne wierzenia
Angielska nazwa nipplewort mówi o tym, że łoczygą okładano pękające brodawki piersi u karmiących matek. Pączki przypominały brodawki, a to według nauki o sygnaturach oznaczało, na co pomaga roślina.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
