
Kmin rzymski – kumin
Cuminum cyminum L.
Nazwy ludowe: kumin, kmin, kmin egipski, kmin pluskwi
Tradycyjne zastosowanie
Przyprawa kuchni indyjskiej, bliskowschodniej i meksykańskiej (curry, falafel, chili). W medycynie ludowej wielu krajów uchodził za środek wspomagający trawienie i wiatropędny. Mocnych badań klinicznych brak, monografii EMA brak.
Jak wygląda
Jednoroczna roślina z rodziny selerowatych, 30–50 cm. Liście pierzaste, z nitkowatymi odcinkami. Drobne białe lub różowe kwiaty w małych baldachach złożonych. Owoce wydłużone, ok. 4–5 mm, żeberkowane, szarobrązowe, z drobnymi szczecinkami, o mocnym, ciepłym zapachu.
Zbiór
Zbiera się: owoc (rozłupka).
Postać: przyprawa.
Sobowtóry
- Kminek zwyczajny (Carum carvi): owoce ciemniejsze, sierpowato wygięte, zapach chlebowy – niegroźny, ale smak zupełnie inny
- Czarnuszka siewna („czarny kmin”): czarne, kanciaste nasiona – inna roślina
Gdzie rośnie
Pochodzi z Bliskiego Wschodu. W Polsce się go nie uprawia. To nie to samo co kminek.
Legendy i dawne wierzenia
W średniowiecznej Europie wierzono, że kmin zapewnia wierność. Panny młode nosiły go na weselu, a żołnierze dostawali od ukochanych chleb z kminem na drogę.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

