
Goryczka żółta
Gentiana lutea L.
Nazwy ludowe: gencjana, goryczka
Tradycyjne zastosowanie
Tradycyjnie (EMA/HMPC) stosowano przy przejściowej utracie apetytu i łagodnych dolegliwościach trawiennych (uczucie pełności, wzdęcia). To jeden z najbardziej gorzkich surowców.
Jak wygląda
Okazała bylina górska do 1,5 m. Duże, eliptyczne, łukowato unerwione liście ułożone naprzeciwlegle. Żółte gwiaździste kwiaty w okółkach w kątach górnych liści. Gruby, żółtobrązowy, intensywnie gorzki korzeń.
Zbiór
Zbiera się: korzeń.
Kiedy: wrzesień – październik.
Postać: napar.
Sobowtóry
- Ciemiężyca biała (bardzo trująca): podobne duże, fałdowane liście, ale skrętoległe, a goryczka ma liście naprzeciwległe; kwiaty ciemiężycy zielonkawobiałe
Gdzie rośnie
Rośnie w Alpach i w górach południowej Europy. W Polsce prawie nie występuje dziko. Surowiec pochodzi z upraw.
Legendy i dawne wierzenia
Nazwa Gentiana pochodzi od Gentiusa, króla Ilirii z II wieku przed naszą erą, który według Pliniusza odkrył lecznicze działanie korzenia. W Alpach z korzenia goryczki robi się gorzką wódkę.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.