
Bukwica zwyczajna
Betonica officinalis L. (syn. Stachys officinalis (L.) Trevis.)
Nazwy ludowe: bukwica lekarska, betonika
Tradycyjne zastosowanie
Ludowo napar z ziela stosowano przy biegunkach, nieżytach żołądka i jelit oraz przy infekcjach górnych dróg oddechowych. W dawnych zielnikach ceniona jako środek „na nerwy” i ból głowy.
Jak wygląda
Bylina łąk i polan do 60 cm, z przyziemną rozetą podłużnych, karbowanych liści na długich ogonkach. Łodyga czworokanciasta, z 2–3 parami liści. Purpurowe kwiaty wargowe zebrane w gęsty, walcowaty kłos.
Zbiór
Zbiera się: ziele, kłącze.
Kiedy: czerwiec – sierpień.
Postać: napar.
Sobowtóry
- Czyściec leśny: większy, cuchnący, kwiaty ciemnopurpurowe w luźnych okółkach
- Hyzop i lebiodka: pachną aromatycznie; bukwica ma kwiatostan zbity w kłos na długiej, prawie bezlistnej łodydze
Gdzie rośnie
Rośnie na wilgotnych łąkach, w widnych lasach i zaroślach. Ma purpurowe kwiaty w kłosach.
Legendy i dawne wierzenia
Rzymianie mówili: sprzedaj płaszcz i kup bukwicę. Według Pliniusza węże, które znajdą się w kręgu bukwicy, walczą ze sobą aż do śmierci. Bukwicę sadzono przy kościołach i cmentarzach, żeby chroniła przed złem.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

