Nie reaguje, nie da się z nią nawiązać kontaktu
Jeśli oddycha, ułóż ją w pozycji bocznej bezpiecznej i nie odchodź.
Poradnik pierwszej pomocy psychologicznej dla osób towarzyszących
Ktoś obok przeżywa bardzo trudny moment po grzybach halucynogennych lub innej substancji psychodelicznej: boi się, płacze, nie wie, gdzie jest. Najwięcej możesz zrobić spokojną, życzliwą obecnością. Ten poradnik, oparty na doświadczeniach organizacji redukcji szkód i badaniach naukowych, pokazuje krok po kroku, jak pomóc i kiedy wezwać ratowników.
Spokojna rozmowa pomaga przy lęku i panice, ale nie zastąpi ratowników, gdy zagrożone jest zdrowie lub życie. Jeśli widzisz którykolwiek z tych znaków, dzwoń od razu:
Jeśli oddycha, ułóż ją w pozycji bocznej bezpiecznej i nie odchodź.
Wymioty i biegunka, które zaczynają się dopiero po kilku–kilkunastu godzinach (zwykle 6–24 h), to nie psylocybina, tylko możliwe śmiertelne zatrucie, np. muchomorem zielonawym. Jedźcie do szpitala, nawet gdy objawy chwilowo miną.
Dyspozytor 112 pomoże ocenić sytuację. Lepiej zadzwonić o raz za dużo.
Wolontariusze Zendo Project od lat pomagają ludziom w trudnych przeżyciach na festiwalach. Ich podejście opiera się na czterech prostych zasadach.
Odprowadź osobę w ciche, osłonięte miejsce, z dala od tłumu, głośnej muzyki, wody, ognia i ulicy. Przygaś światło, podaj koc, gdy jest jej zimno.
Nie musisz niczego naprawiać. Usiądź obok, w zasięgu wzroku, i bądź spokojną obecnością. Pozwól, by przeżycie płynęło swoim torem.
Pozwól mówić o tym, co się dzieje. Słuchaj z ciekawością, nie oceniaj i nie przekonuj, że to „nieprawda”. Uczucia są prawdziwe, nawet jeśli obrazy nie są.
Lęk, płacz czy smutek zwykle mijają, a później bywają ważnym przeżyciem. Nie musisz ich zatrzymywać. Twoje zadanie to bezpieczeństwo i obecność.