Wejdź do lasu
Spokojnie

Wsparcie w kryzysie psychodelicznym

Poradnik pierwszej pomocy psychologicznej dla osób towarzyszących

Ktoś obok przeżywa bardzo trudny moment po grzybach halucynogennych lub innej substancji psychodelicznej: boi się, płacze, nie wie, gdzie jest. Najwięcej możesz zrobić spokojną, życzliwą obecnością. Ten poradnik, oparty na doświadczeniach organizacji redukcji szkód i badaniach naukowych, pokazuje krok po kroku, jak pomóc i kiedy wezwać ratowników.

Najpierw sprawdź, czy trzeba dzwonić pod 112

Spokojna rozmowa pomaga przy lęku i panice, ale nie zastąpi ratowników, gdy zagrożone jest zdrowie lub życie. Jeśli widzisz którykolwiek z tych znaków, dzwoń od razu:

Nie reaguje, nie da się z nią nawiązać kontaktu

Jeśli oddycha, ułóż ją w pozycji bocznej bezpiecznej i nie odchodź.

Ma drgawki

Ma problemy z oddychaniem

Skarży się na ból w klatce piersiowej, serce bije bardzo szybko lub nierówno

Jest bardzo rozpalona, ma sztywne mięśnie lub jest splątana

Może zrobić krzywdę sobie lub innym

Połączyła substancje, np. z alkoholem, lekami lub innymi narkotykami

Mogła zjeść innego grzyba, niż myślała

Wymioty i biegunka, które zaczynają się dopiero po kilku–kilkunastu godzinach (zwykle 6–24 h), to nie psylocybina, tylko możliwe śmiertelne zatrucie, np. muchomorem zielonawym. Jedźcie do szpitala, nawet gdy objawy chwilowo miną.

Upadła, uderzyła się w głowę lub jest ranna

Masz wątpliwości

Dyspozytor 112 pomoże ocenić sytuację. Lepiej zadzwonić o raz za dużo.

Cztery zasady opieki

Wolontariusze Zendo Project od lat pomagają ludziom w trudnych przeżyciach na festiwalach. Ich podejście opiera się na czterech prostych zasadach.

Bezpieczne miejsce

Odprowadź osobę w ciche, osłonięte miejsce, z dala od tłumu, głośnej muzyki, wody, ognia i ulicy. Przygaś światło, podaj koc, gdy jest jej zimno.

Bądź obok, nie prowadź

Nie musisz niczego naprawiać. Usiądź obok, w zasięgu wzroku, i bądź spokojną obecnością. Pozwól, by przeżycie płynęło swoim torem.

Przeprowadź, nie tłum

Pozwól mówić o tym, co się dzieje. Słuchaj z ciekawością, nie oceniaj i nie przekonuj, że to „nieprawda”. Uczucia są prawdziwe, nawet jeśli obrazy nie są.

Trudne nie znaczy złe

Lęk, płacz czy smutek zwykle mijają, a później bywają ważnym przeżyciem. Nie musisz ich zatrzymywać. Twoje zadanie to bezpieczeństwo i obecność.

Krok po kroku

  1. Uspokój najpierw siebie Weź trzy powolne oddechy. Twój spokój udziela się drugiej osobie bardziej niż słowa.
  2. Podejdź łagodnie Podejdź od przodu, nie od tyłu. Przykucnij na wysokości jej oczu. Powiedz, kim jesteś, i zwracaj się do niej po imieniu.
  3. Zadbaj o otoczenie Mniej ludzi, mniej hałasu, mniej światła. Koc, woda w zasięgu ręki. Odsuń wszystko, czym można zrobić sobie krzywdę.
  4. Słuchaj Zapytaj: „Co teraz czujesz?” i daj czas na odpowiedź. Mów krótkimi, prostymi zdaniami, cicho i powoli.
  5. Oddychajcie razem Zaproponuj wspólny, spokojny oddech: wdech nosem, dłuższy wydech ustami. Możecie skorzystać z koła oddechu niżej.
  6. Wróćcie do ciała Pomóż poczuć oparcie: stopy na ziemi, dłonie na kocu, łyk wody. Poproś, by nazwała kilka rzeczy, które widzi, słyszy i czuje dotykiem.
  7. Zostań do końca Bądź obok, aż osoba w pełni wróci do siebie. Potem odpoczynek, ciepło i woda. Następnego dnia porozmawiajcie spokojnie o tym, co przeżyła.
Otwórz poradnik w aplikacjikoło oddechu i sytuacje krok po kroku

Źródła