
Skąd się wzięły polskie nazwy miesięcy?
Z przyrody i pracy na wsi. W przeciwieństwie do większości języków Europy, które używają nazw łacińskich, polskie nazwy mówią, co dzieje się w danym miesiącu: w listopadzie opadają liście, a w lipcu kwitną lipy.
Styczeń prawdopodobnie od tego, że styka stary rok z nowym. Luty od słowa luty, czyli srogi, mroźny. Marzec to wyjątek, z łaciny. Kwiecień od kwitnienia, maj też z łaciny, a czerwiec od owada czerwca polskiego, z którego larw robiono czerwony barwnik.
Sierpień od sierpa, bo to czas żniw. Wrzesień od kwitnących wrzosów. Październik od paździerzy, czyli resztek z obróbki lnu i konopi. Listopad od opadania liści, a grudzień od grud, czyli zamarzniętych brył ziemi.
Czerwiec polski był w średniowieczu cennym towarem eksportowym. Z jego larw zbieranych z korzeni roślin farbowano tkaniny na kolor karmazynowy.
Z dawnych wierzeń
Każdy miesiąc miał na wsi swoje przysłowia i wróżby. Mówiono: kiedy w styczniu lato, w lecie zimno za to; luty podkuj buty; w marcu jak w garncu; kwiecień plecień, bo przeplata trochę zimy, trochę lata. W maju zbierano rosę, która miała moc upiększania. Czerwca polskiego zbierano na świętego Jana, kiedy larwy były pełne barwnika, i od tych larw, zwanych czerwiem, ten miesiąc wziął nazwę.