
Gdzie pasikonik ma uszy?
Na przednich nogach. Narządy słuchu pasikonika to małe błony w goleniach przednich odnóży, tuż pod „kolanem”.
Z zewnątrz widać tylko dwie wąskie szczeliny. W środku jest cienka błona bębenkowa, która drga pod wpływem dźwięku, podobnie jak błona w naszym uchu. Do nogi biegnie też z tułowia cienka rurka powietrzna, dzięki której owad lepiej ocenia, skąd płynie dźwięk.
Samiec gra, pocierając jedną pokrywą skrzydeł o drugą, a samica, poruszając nogami, namierza go jak antenami. W Polsce najłatwiej usłyszeć pasikonika zielonego, który latem śpiewa od popołudnia do późnej nocy.
Konik polny, z którym pasikonik często bywa mylony, ma uszy gdzie indziej: po bokach odwłoka. Pasikonika poznasz po czułkach dłuższych niż całe ciało.
Na dokładkę
Pasikonik słyszy dźwięki znacznie wyższe niż człowiek, dlatego część jego śpiewu jest dla nas za wysoka. W ciepłe wieczory gra szybciej niż w chłodne, bo jest zmiennocieplny i jego mięśnie pracują wolniej, gdy temperatura spada. Z tego powodu spokojny, rzadki śpiew w sierpniowy wieczór często zapowiada chłodną noc. W dawnych bajkach, na przykład u Ezopa i La Fontaine’a, konik polny i pasikonik grają beztrosko całe lato, a mrówki pracują.