
Dlaczego jelenie zrzucają poroże?
Bo poroże to żywa kość, która co roku odrasta od nowa. Gdy po rui spada poziom testosteronu, kość u nasady słabnie i poroże odpada, najczęściej w lutym i marcu.
Nowe poroże rośnie bardzo szybko, nawet o kilka centymetrów na tydzień. Przez kilka miesięcy okrywa je miękka, unaczyniona skóra zwana scypułem. Latem skóra zasycha, a jeleń ściera ją o drzewa, stąd poobdzierane pnie młodych drzewek.
Poroże mają u nas jelenie, daniele, sarny i łosie, i u wszystkich noszą je tylko samce. Rogi krów, kóz czy żubrów to coś innego: mają kostny rdzeń pokryty rogową pochwą i zostają na całe życie.
Zrzuconego poroża szukają w lesie zbieracze, nazywa się je zrzutami. Najpierw jednak zjadają je myszy, wiewiórki i same jelenie, bo to cenne źródło wapnia.
Z dawnych wierzeń
Jeleń był w dawnych wierzeniach zwierzęciem świętym i przewodnikiem między światami. W legendach o świętym Hubercie i świętym Eustachym myśliwy widzi jelenia z krzyżem między rogami i porzuca polowanie. U Celtów rogaty bóg Cernunnos był panem zwierząt i lasu. Zrzucane i odrastające poroże uchodziło za znak odradzającego się życia, dlatego wieszano je w domach na szczęście.