
Czy wikingowie jedli muchomory przed bitwą?
Nie ma na to dowodów. Pomysł, że berserkowie wpadali w szał po zjedzeniu muchomora czerwonego, zaproponował szwedzki duchowny Samuel Ödman w 1784 roku. Żadne sagi ani znaleziska tego nie potwierdzają.
Berserkowie to wojownicy opisywani w sagach, którzy walczyli w szale, nie czując bólu. Badacze tłumaczą ich zachowanie raczej rytuałem, alkoholem albo umiejętnym wprowadzaniem się w trans.
Muchomor czerwony jest trujący. Zatrucie nim wywołuje wymioty, zaburzenia świadomości, drgawki i senność, a nie siłę do walki. Przy podejrzeniu zatrucia trzeba jechać do szpitala.
Muchomor czerwony był używany w obrzędach niektórych ludów Syberii. Stamtąd pochodzą historie, na których oparto opowieści o wikingach.
Z dawnych wierzeń
Muchomor czerwony to grzyb baśni. Na Syberii łączono go z wędrówkami szamanów do świata duchów, a w Europie Zachodniej stał się symbolem szczęścia i świąt. Niektórzy badacze łączą czerwono-biały strój Świętego Mikołaja i latające renifery z syberyjskimi zwyczajami, ale to raczej ciekawa hipoteza niż fakt. W Polsce muchomor zdobi krasnoludkowe ilustracje, a jego nazwa pochodzi od dawnego użycia: rozdrobniony w mleku wabił i truł muchy.