
Czy wiewiórki zapominają, gdzie schowały orzechy?
Niektóre tak, ale większość odnajdują. Wiewiórki pamiętają położenie wielu kryjówek, a resztę wyszukują węchem nawet spod śniegu.
Wiewiórka zakopuje orzechy, żołędzie i nasiona pojedynczo, w setkach różnych miejsc. Badania wiewiórek szarych pokazały, że wracają do własnych kryjówek dużo częściej niż do cudzych, czyli posługują się pamięcią.
Część schowków przepada, bo zwierzę zginie albo ich nie znajdzie. Z tych zapomnianych nasion wyrastają potem drzewa: dęby, buki i leszczyny. Wiewiórki są więc ogrodnikami lasu.
Nasza ruda wiewiórka nie zapada w sen zimowy. W mroźne dni siedzi w gnieździe, a w cieplejsze wychodzi do swoich zapasów.
Z dawnych wierzeń
W mitologii nordyckiej po pniu drzewa świata Yggdrasil biega wiewiórka Ratatosk. Nosi obelgi między orłem na szczycie a smokiem Nidhoggiem przy korzeniach i podsyca ich kłótnię. Na polskiej wsi wiewiórka przebiegająca drogę przed wozem bywała uznawana za zły znak. Mówiono też, że gdy wiewiórki gromadzą zapasy wcześnie i dużo, idzie ciężka zima.