
Włośnianka rosista
Hebeloma crustuliniforme
Nazwy ludowe: skórzak rosisty
Jak rozpoznać
- Kapelusz 4–8 cm, wyjątkowo 10 cm, kremowy, ochrowy lub rdzawożółty, gładki, przy wilgoci mazisty.
- Blaszki gęste, szaroochrowe, z postrzępionymi ostrzami; w wilgoci wydzielają na ostrzach krople cieczy.
- Trzon 5–10 cm wysoki i 1–2 cm gruby, włóknisty, u góry z drobnymi łuseczkami, bez pierścienia.
- Miąższ kremowobiały, zapach rzodkwi, smak zwykle gorzki; wysyp zarodników ochrowobrązowy.
Z bliska
płaczące blaszkiSpód kapelusza
Blaszki szaroochrowe, gęste; przy wilgotnej pogodzie na ostrzach wiszą krople cieczy.
łuseczki u góryTrzon
Trzon jasny, włóknisty, w górnej części z drobnymi, białymi łuseczkami. Bez pierścienia.
lekko zgrubiałaNasada trzonu
Podstawa nieco szersza, bez pochwy, w ściółce lub trawie.
zapach rzodkwiPrzekrój
Miąższ kremowobiały, w dole trzonu ciemniejszy. Pachnie rzodkwią, smakuje gorzko. Grzyb trujący.
Zbliżenia to ilustracje AI. Każdą wątpliwość rozstrzyga grzyboznawca lub zielarz, nie zdjęcie.
Gdzie i kiedy rośnie
Lasy liściaste i iglaste, parki, ogrody, skarpy, pobocza dróg; pod brzozą, dębem i bukiem. Od maja do listopada; w Polsce bardzo pospolita.
stylutmarkwimajczelipsiewrzpaźlisgru
Najczęściej pod: brzoza, dąb, buk; parki, ogrody, pobocza.
Uwaga na sobowtóra
Włośnianka musztardowa. Włośnianka musztardowa jest większa i masywniejsza, ma czerwonawe tony na kapeluszu, a jej blaszki nie wydzielają kropelek. Obie nie nadają się do jedzenia.
Najczęstsze pytania
Czy włośnianka rosista jest jadalna?
Nie. To grzyb trujący. Wywołuje zaburzenia żołądkowo-jelitowe: wymioty, biegunkę i kolkowe bóle brzucha kilka godzin po zjedzeniu, od łagodnych po ciężkie. Szkodzą także młode, niegorzkie owocniki.
Kiedy rośnie włośnianka rosista?
Maj – listopad. Lasy liściaste i iglaste, parki, ogrody, skarpy, pobocza dróg; pod brzozą, dębem i bukiem. Od maja do listopada; w Polsce bardzo pospolita.
Włośnianka rosista: z czym łatwo ją pomylić?
Najczęściej z gatunkiem Włośnianka musztardowa. Włośnianka musztardowa jest większa i masywniejsza, ma czerwonawe tony na kapeluszu, a jej blaszki nie wydzielają kropelek. Obie nie nadają się do jedzenia.