
Lejkowiec brzoskwiniowonny
Craterellus lutescens
Nazwy ludowe: pieprznik żółtawy, pieprznik żyłkowany
Jak rozpoznać
- Kapelusz 2–8 cm, głęboko lejkowaty, z płatowatym, postrzępionym brzegiem, ochrowobrązowy do ciemnobrązowego.
- Spód u młodych gładki, potem pomarszczony, z rzadkimi, zbiegającymi żyłkami; żółtopomarańczowy, nigdy czarnosiwy.
- Trzon 5–8 cm wysokości i 0,4–1,5 cm grubości, pusty, często spłaszczony, jaskrawożółty do pomarańczowego.
- Miąższ cienki, białawy, o owocowym zapachu (mirabelki) i przyjemnym smaku.
Z bliska
prawie gładkiSpód kapelusza
Spód różowawożółty do żółtopomarańczowego, gładki lub pomarszczony, z płytkimi żyłkami zamiast listewek.
złota nóżkaTrzon
Trzon jaskrawożółty do pomarańczowego, często spłaszczony i bruzdowany.
w mchuNasada trzonu
Rośnie kępami w mokrych mchach, nad potokami.
pusty w środkuPrzekrój
Cały owocnik jest pusty jak rurka: kanał biegnie od lejka do nasady.
Zbliżenia to ilustracje AI. Każdą wątpliwość rozstrzyga grzyboznawca lub zielarz, nie zdjęcie.
Gdzie i kiedy rośnie
Lasy, szczególnie podgórskie i górskie, w wilgotnych, cienistych miejscach nad potokami i w mchach, także na torfowiskach. W Polsce rzadki (status R).
stylutmarkwimajczelipsiewrzpaźlisgru
Najczęściej pod: świerk, jodła, buk, sosna (wilgotne mchy).
Uwaga na sobowtóra
Lejkowiec trąbkowy. Trąbkowy ma szary spód z wyraźnymi żyłkami i trzon bardziej szarożółty. Brzoskwiniowonny ma spód prawie gładki, żółtopomarańczowy. Oba są jadalne.
W kuchni
Jadalny i aromatyczny, ale w Polsce rzadki. Jeśli już, zbieraj oszczędnie i smaż krótko na maśle (10 minut) lub susz.
Najczęstsze pytania
Czy lejkowiec brzoskwiniowonny jest jadalny?
Tak, lejkowiec brzoskwiniowonny to grzyb jadalny.
Kiedy rośnie lejkowiec brzoskwiniowonny?
Sierpień – listopad. Lasy, szczególnie podgórskie i górskie, w wilgotnych, cienistych miejscach nad potokami i w mchach, także na torfowiskach. W Polsce rzadki (status R).
Lejkowiec brzoskwiniowonny: z czym łatwo go pomylić?
Najczęściej z gatunkiem Lejkowiec trąbkowy. Trąbkowy ma szary spód z wyraźnymi żyłkami i trzon bardziej szarożółty. Brzoskwiniowonny ma spód prawie gładki, żółtopomarańczowy. Oba są jadalne.