
Białolejkówka buławotrzonowa
Ampulloclitocybe clavipes (syn. Clitocybe clavipes)
Nazwy ludowe: lejkówka buławotrzonowa
Jak rozpoznać
- Kapelusz 3–8 cm, szarobrązowy do oliwkowobrązowego, płaski, z wiekiem lejkowaty.
- Blaszki kremowe do żółtawych, rzadkie, wyraźnie zbiegające na trzon.
- Trzon jak maczuga: wąski u góry, mocno zgrubiały i gąbczasty u nasady.
- Zapach słaby, owocowy, przypominający gorzkie migdały lub kwiaty.
Gdzie i kiedy rośnie
Lasy iglaste i mieszane, w ściółce pod świerkami i sosnami, także w buczynach. Od sierpnia do listopada.
stylutmarkwimajczelipsiewrzpaźlisgru
Najczęściej pod: lasy iglaste i mieszane, pod świerkami, sosnami i bukami.
Uwaga na sobowtóra
Lejkówka szarawa. Lejkówka szarawa jest większa, popielata i ma prosty, gruby trzon. Białolejkówka ma trzon rozszerzony u nasady w buławę i gąbczasty w środku.
Dobrze wiedzieć
Trujący w połączeniu z alkoholem. Hamuje rozkład alkoholu podobnie jak czernidłak pospolity, więc po zjedzeniu i wypiciu nawet małej ilości alkoholu pojawiają się zaczerwienienie twarzy, kołatanie serca, nudności i spadek ciśnienia, czasem jeszcze kilka dni później. Nie zbieraj go.
Najczęstsze pytania
Czy białolejkówka buławotrzonowa jest jadalna?
Nie. To grzyb trujący.
Kiedy rośnie białolejkówka buławotrzonowa?
Sierpień – listopad. Lasy iglaste i mieszane, w ściółce pod świerkami i sosnami, także w buczynach. Od sierpnia do listopada.
Białolejkówka buławotrzonowa: z czym łatwo ją pomylić?
Najczęściej z gatunkiem Lejkówka szarawa. Lejkówka szarawa jest większa, popielata i ma prosty, gruby trzon. Białolejkówka ma trzon rozszerzony u nasady w buławę i gąbczasty w środku.