
Święty Graal
legendy arturiańskie
Tak wygląda w Twoim profilu
Ten artefakt czeka gdzieś w lesie. Gdy go znajdziesz podczas grzybobrania, jego animowana ikona zapali się w Twoich Trofeach, w Gablocie artefaktów. Legendarny artefakt daje 50 pkt w lidze.
Tajemniczy kielich z legend arturiańskich, utożsamiany od czasów Roberta de Boron z kielichem Ostatniej Wieczerzy, do którego Józef z Arymatei miał zebrać krew Chrystusa. Jego poszukiwanie było misją rycerzy Okrągłego Stołu.
Pochodzenie
Graal narodził się w literaturze francuskiej końca XII wieku: po raz pierwszy opisał go Chrétien de Troyes w niedokończonym romansie o Percewalu (ok. 1180-1190). Około 1200 r. Robert de Boron połączył go z kielichem Ostatniej Wieczerzy i z Józefem z Arymatei, a niemiecki poeta Wolfram von Eschenbach w „Parzivalu” uczynił z Graala cudowny kamień.
Historia
Młody, naiwny Percewal trafia do zamku rannego Króla Rybaka. Podczas uczty przed jego oczami przesuwa się dziwny orszak: giermek niesie włócznię, z której grotu spływa krew, a panna niesie lśniące naczynie, graal. Percewal, nauczony, by nie zadawać zbyt wielu pytań, milczy. Rano zamek jest pusty, a chłopak dowiaduje się, że jedno pytanie, komu służy Graal, uleczyłoby króla i jego spustoszoną krainę. Chrétien nie dokończył opowieści, więc nigdy nie poznał jej zakończenia.
Robert de Boron opowiedział, skąd naczynie się wzięło. Józef z Arymatei miał zebrać do kielicha Ostatniej Wieczerzy krew Chrystusa zdjętego z krzyża. Uwięziony, przetrwał dzięki Graalowi, który go karmił i pocieszał, a potem jego krewni zanieśli naczynie na zachód. Od tej chwili Graal przestał być zwykłym przedmiotem z baśni i stał się relikwią otoczoną tajemnicą.
W wielkim prozatorskim cyklu z XIII wieku Graal objawia się w Camelocie w dzień Zesłania Ducha Świętego. Wnika do sali w promieniu światła, zakryty białym suknem, i każdy rycerz dostaje przed sobą potrawę, jakiej zapragnie. Zachwyceni rycerze Okrągłego Stołu przysięgają, że wyruszą go szukać. Wyprawa okazuje się próbą charakteru: wielu ginie lub błądzi, a nawet najsłynniejszy z nich, Lancelot, widzi Graala tylko z daleka, bo nie potrafi wyrzec się miłości do królowej Ginewry.
Celu dochodzą tylko trzej: nieskazitelny Galahad, syn Lancelota, oraz Percewal i Bors. Galahad uzdrawia Króla Rybaka, a potem rycerze płyną z Graalem do dalekiego miasta Sarras. Tam Galahad, zobaczywszy tajemnicę naczynia, prosi o śmierć i umiera w zachwycie. Według opowieści z nieba zstępuje ręka, która zabiera Graal, i od tej pory nikt go już nie widział. Bors wraca do Camelotu, by opowiedzieć, co się stało.
W innej wersji, u Wolframa von Eschenbacha, Graal jest kamieniem strzeżonym przez rycerzy w zamku Munsalvaesche. Ten sam kamień sprawia, że feniks odradza się z popiołów, a kto na niego spojrzy, nie umrze w ciągu tygodnia. Parzival, podobnie jak Percewal, najpierw zawodzi, ale po latach wraca, zadaje właściwe pytanie i zostaje królem Graala.
Jak działa
Według legend Graal objawia się tylko ludziom czystego serca, a jego obecność karmi i uzdrawia. U Chrétiena de Troyes Percewal nie zadał pytania o Graal i przez to nie uleczył rannego Króla Rybaka. W późniejszych romansach Graal osiąga dopiero nieskazitelny Galahad.
Moce
- Niewyczerpany pokarm: W romansach Graal sam podaje każdemu potrawę, jakiej ten pragnie, i karmi całe zgromadzenie.
- Uzdrowienie Króla Rybaka: Właściwe pytanie o Graal lub dotyk krwi z włóczni leczy rannego króla i przywraca życie jego jałowej ziemi.
- Próba czystego serca: Graal pozwala się zobaczyć i osiągnąć tylko rycerzom bez skazy, a grzesznikom ukazuje się jedynie z oddali.
- Przedłużanie życia: U Wolframa kamień Graala sprawia, że kto go ujrzy, nie umiera przez tydzień i nie starzeje się.
Losy
Według legendy Graal został zabrany do nieba po śmierci Galahada, inne przekazy każą mu trafić na Wyspy Brytyjskie, na przykład do Glastonbury. Kilka kościołów przechowuje kielichy czczone przez tradycję jako Graal, najsłynniejszy z nich znajduje się w katedrze w Walencji. Historycy podkreślają, że żaden z nich nie ma potwierdzonego związku z Ostatnią Wieczerzą.
W kulturze
Graal jest tematem opery Ryszarda Wagnera „Parsifal” (1882), a w kinie słynnych komedii i przygód: „Monty Python i Święty Graal” (1975) oraz „Indiana Jones i ostatnia krucjata” (1989).
Ciekawostka
Graal pojawia się po raz pierwszy w niedokończonym romansie Chrétiena de Troyes „Percewal z Walii, czyli opowieść o Graalu” z końca XII wieku. Jest tam jeszcze tajemniczym naczyniem, a nie kielichem Ostatniej Wieczerzy.