
Eliksir życia
alchemia
Tak wygląda w Twoim profilu
Ten artefakt czeka gdzieś w lesie. Gdy go znajdziesz podczas grzybobrania, jego animowana ikona zapali się w Twoich Trofeach, w Gablocie artefaktów. Pospolity artefakt daje 5 pkt w lidze.
Legendarny eliksir nieśmiertelności, który miał zatrzymać starzenie się osoby, która go wypiła. Alchemicy sądzili czasem, że do jego sporządzenia potrzebny jest kamień filozoficzny.
Pochodzenie
Marzenie o napoju nieśmiertelności jest prastare: już w mezopotamskim „Eposie o Gilgameszu” bohater szuka ziela młodości, a w Chinach poszukiwał go pierwszy cesarz Qin Shi Huang (III w. p.n.e.). Słowo „eliksir” pochodzi z arabskiego „al-iksir”, którym alchemicy nazywali cudowny proszek przemiany, a w średniowiecznej Europie zaczęło oznaczać lek na wszystkie choroby.
Historia
Gilgamesz, król Uruk, po śmierci przyjaciela Enkidu zaczyna bać się własnej śmierci. Dowiaduje się od Utnapisztima, ocalałego z potopu, o roślinie przywracającej młodość, która rośnie na dnie morza. Nurkuje po nią, ale gdy kąpie się w źródle, wąż kradnie ziele, zrzuca skórę i odchodzi odmłodzony. Gilgamesz wraca do domu z pustymi rękami.
W Indiach bogowie i demony wspólnie ubijali Ocean Mleka, by wydobyć amritę, napój nieśmiertelności. Gdy pojawił się dzban, Wisznu w postaci pięknej Mohini rozdzielił napój tylko bogom. Demon Rahu podstępem wypił łyk, ale Wisznu ściął mu głowę, a nieśmiertelna głowa według mitu do dziś goni Słońce i Księżyc, wywołując zaćmienia.
Pierwszy cesarz Chin, Qin Shi Huang, wysłał w 219 r. p.n.e. maga Xu Fu na morze, z tysiącami chłopców i dziewcząt, by odnalazł nieśmiertelnych z wyspy Penglai. Xu Fu wracał z wymówkami, a w końcu odpłynął i nigdy nie powrócił. Według legendy dotarł do Japonii. Cesarz zmarł w 210 r. p.n.e., a historycy przypuszczają, że szkodziły mu pigułki z rtęcią podawane przez nadwornych alchemików.
W chińskim micie o Chang’e łucznik Hou Yi dostaje eliksir nieśmiertelności, ale wypija go jego żona Chang’e i odlatuje na Księżyc, gdzie mieszka do dziś. W Europie eliksiru szukali alchemicy, łącząc go z kamieniem filozoficznym, a lekarze tacy jak Paracelsus pisali o lekach przedłużających życie. Nikt nie przedstawił dowodu, że ktokolwiek przeżył dzięki niemu choćby dzień dłużej.
Jak działa
Według alchemików eliksir leczył wszystkie choroby, przywracał młodość i chronił przed śmiercią. Szukano go zarówno w Europie, jak w Chinach i Indiach, gdzie podobną rolę pełniła boska amrita.
Moce
- Nieśmiertelność: Według legend kto wypije eliksir, nie umrze ze starości.
- Przywrócenie młodości: Ziele Gilgamesza i amrita miały odmładzać ciało, tak jak wąż zrzucający skórę.
- Uzdrowienie: Alchemicy wierzyli, że eliksir leczy każdą chorobę, dlatego nazywano go też panaceum.
- Moc bogów: W mitach hinduskich amrita daje bogom przewagę nad demonami.
Losy
Eliksiru nigdy nie znaleziono, a próby jego sporządzania kończyły się czasem zatruciami, zwłaszcza na dworach chińskich, gdzie podawano mikstury z rtęcią i arsenem. W Japonii wiele miejscowości wciąż pokazuje rzekome groby lub świątynie Xu Fu.
W kulturze
E.T.A. Hoffmann napisał powieść „Eliksiry szatana” (1815), a Chang’e, bogini z eliksirem, dała imię chińskiemu programowi księżycowemu. Motyw eliksiru życia powraca w grach fabularnych jako przedmiot przywracający zdrowie.
Ciekawostka
Pierwszy cesarz Chin, Qin Shi Huang, wysyłał wyprawy po eliksir nieśmiertelności. Historycy przypuszczają, że zaszkodziły mu raczej „cudowne” pigułki z rtęcią.